.png)
مجسمه های کاتارینا فریچ Katharina Fritsch اغلب با یک تصویر کهنالگویی آغاز میشوند؛ تصویری که او با تغییر در مقیاس و رنگ، ماهیت آن را دگرگون میسازد. اثر مدونا بر اساس تندیس کوچکی از مریم مقدس شکل گرفته است که فریچ آن را تا اندازه قد خود بزرگ کرده و به رنگ زردی درخشان درآورده است. دیگر مجسمههای او پیکرههایی در ابعاد واقعی را به شکل شخصیتها و تیپهای گوناگون — که همگی مرد هستند — به تصویر میکشند؛ از جمله یک سرآشپز، یک غول و یک دلال آثار هنری. با این حال، فریچ شاید بیش از هر چیز به خاطر مجسمههای عجیب و وهمانگیز حیواناتش شهرت دارد. اثر شاهِ موشها شامل حلقهای از شانزده موش غولپیکر است که هر کدام نزدیک به سه متر ارتفاع دارند و دمهایشان در مرکز به گرهای عظیم تبدیل شده است. ژانپییر کریکی، مورخ هنر، درباره مجسمههای حیواناتِ فریچ میگوید: «نحوه بهکارگیری این حیوانات توسط هنرمند، و همچنین موقعیتهایی که او آنها را در آن قرار میدهد، قدرتهایی مبهم به آنها میبخشد که در تلاقی چندین گرایش جای دارند: ترسها و خرافات دیرینهی بشری، شدت و حدتِ تفکر توتمی و تصاویرِ برخاسته از آن و همچنین مفهوم امر غریب (uncanny) و مطالعات فرویدی پیرامون رویاها.»

مدونا Madonna/ کاتارینا فریچ/ گچ رنگ شده
معمولاً هر اثر با دست شکل داده میشود، سپس قالبگیری گچی از آن تهیه میشود، مورد بازنگری و اصلاح قرار میگیرد و در نهایت با پلیاستر قالبگیری میشود. سطح نهاییِ این فرمِ پلیاستری با رنگی مات پوشانده میشود؛ رنگی که نور را جذب کرده و به سطح مجسمه کیفیتی غیرمادی و گیجکننده میبخشد. فریتچ در این باره توضیح میدهد: «مجسمههای من هرگز بهطور کامل قابل درک نیستند؛ درست مانند تصویری که عنصری حلنشده در خود دارد. آنها همچون معمایی در ذهن باقی میمانند. زندگی در نظر من اینگونه است و من نیز آن را به همین شکل به تصویر میکشم.»
از نظر فریچ، رنگ همان عنصری است که: یک مجسمه را از یک تزیینِ واقعگرایانه به یک نماد تبدیل میکند. آن را یکدست میکند، انتزاعیاش میکند؛ مثل یک نشانه بصری، یک شمایل. او می گوید:«کار من همیشه در مرز بین یک مجسمه دقیق و یک نشانه است.»
کاتارینا فریتچ هنرمند مجسمه ساز آلمانی متولد سال ۱۹۵۶ است و در دوسلدورف زندگی و کار میکند. او در دوسالانه ونیز سال ۱۹۹۵ نماینده آلمان بود و نمایشگاههای انفرادی متعددی در موزههای سراسر اروپا و ایالات متحده، از جمله کونستموزه بازل، موزه هنرهای مدرن سانفرانسیسکو، موسسه هنر شیکاگو، تیت مدرن در لندن و K21 در دوسلدورف برگزار کرده است.
هان/کاک Hahn/Cock مجسمهای از یک خروس آبیرنگ غولپیکر است. این اثر در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۳ در میدان ترافالگار لندن رونمایی شد و بر روی پایه چهارم Fourth Plinth که خالی بود، قرار گرفت.

خروس (Hahn / Cock) / کاتارینا فریچ / ۲۰۱۳/ رزین پلیاستر تقویتشده با الیاف شیشه (فایبرگلاس) رنگشده بر روی اسکلتی از فولاد ضدزنگ/ ابعاد ۴۴۰٫۰۶ × ۴۴۰٫۰۶ × ۱۴۹٫۸۶ سانتیمتر
این مجسمه ششمین اثری بود که بر روی این پایه به نمایش درآمد و تا فوریه ۲۰۱۵ باقی ماند. پس از آن، این اثر توسط موزه خصوصی گلناستون خریداری شد و پس از بازگشایی نگارخانه ملی هنر در واشنگتن دیسی در سال ۲۰۱۶، در آنجا به نمایش گذاشته شد. در مارس ۲۰۲۱، گلناستون این اثر را بهطور دائمی به نگارخانه ملی هنر اهدا کرد.
این مجسمه توسطگروه سفارشدهنده پایه چهارم Fourth Plinth Commissioning Group انتخاب شد؛ هیئتی متشکل از مشاوران متخصص که بر سفارشهای مربوط به این پایه نظارت داشته و آنها را هدایت میکنند. بر اساس بیانیه مطبوعاتی این گروه که در آن فریچ به عنوان برنده این سفارش معرفی شده است:
«این مجسمه در سطوح مختلفی با مخاطب ارتباط برقرار میکند. نخست باید به جنبههای صوریِ مکانِ قرارگیری آن توجه کرد: معماریِ عمدتاً خاکستریِ میدان ترافالگار، با حضور این اثر، جلوهای رنگین و بهغایت چشمگیر مییابد؛ بهطوری که ابعاد و رنگِ این حیوان، کلِ فضا را به محیطی سوررئال یا دستکم غیرمعمول بدل میکند. این خروس همچنین نمادی از نوزایی، بیداری و قدرت است؛ و در نهایت، این اثر به شیوهای کنایهآمیز به جامعه بریتانیا — که بر اساس تعاریف مردانه شکل گرفته — و همچنین به مباحث مربوط به «جبر زیستی» (biological determinism) اشاره دارد».
از این اثر دو نسخه وجود دارد. نسخه دوم در باغ مجسمه مرکز هنری واکر در مینیاپولیسِ مینهسوتا، بر روی پایهای که توسط خود هنرمند طراحی شده، قرار دارد؛ جایی که به آن لقب آبی The Blue دادهاند.

.jpg)
مجسمهی بزرگ مقیاس شاه موشها یا راتنکونیگ (Rattenkönig) /کاتارینا فریچ/ ۱۹۹۳/ پلیاستر و رنگ/ مجموعهی شاولاگر
مجسمهی بزرگ مقیاسشاه موشهایاراتنکونیگ از زمان افتتاح مجموعهی شاولاگرSchaulager در سال ۲۰۰۳، بهطور دائمی در طبقهی پایین این مجموعه نصب شده است.
این مجسمهی قابلتوجه شامل ۱۶ موش همشکل و کاملاً سیاهرنگ است که بر روی پاهای عقب خود، در کنار یکدیگر نشستهاند. آنها بهصورت دایرهای چیده شدهاند، بهطوری که بالاتنهشان اندکی به سمت بیرون متمایل است و پنجههای جلوییشان را بالا گرفتهاند. این پیکرههای عظیمالجثه که دو برابر اندازهی انسان هستند، همچون برجهایی بر فراز سرِ بازدیدکننده قرار گرفتهاند. با نگاهی به میان این آرایشِ متراکمِ جوندگان، میتوان دید که دمهای آنها در هم تنیده شده و گرهای بزرگ و منظم را تشکیل دادهاند. حالت بدن آنها نشاندهندهی آمادگی برای حمله است، اما این تکاپو به دلیل در هم پیچیده شدنِ دمهای سنگینشان ناکام مانده و آنها را از حرکت بازداشته است. بدینسان، دمهای گرهخورده کانونی را پدید آوردهاند که توسط موشها احاطه و محافظت میشود.















































































